Bilim ilerledikçe ALLAH’a ihtiyaç kalmıyor mu? | PENCERE

Bilimsel gelişmelerin hız kazandığı modern dünyada sıkça karşımıza çıkan bir iddia var: “Eskiden insanlar açıklayamadıkları tabiat olaylarını Tanrı’ya bağlıyordu; şimdi bilim her şeyi çözüyor, dolayısıyla inanca yer kalmadı.” Felsefede “boşlukların tanrısı” olarak bilinen yaklaşım, inancı yalnızca insan bilgisinin ulaşamadığı alanlara sıkıştırır ve bilimin ilerlemesiyle bu alanların ortadan kalkacağını savunur. Oysa İslam’ın Allah tasavvuru, bilinmeyenlerin arkasına gizlenmiş bir ilah anlayışı değildir. Bilakis O, hem bilineni hem bilinmeyeni yaratan, kâinatta işleyen bütün kanunların sahibi olan Rabb’dir. Bu sebeple bilimsel keşifler Allah’ı devre dışı bırakmaz; aksine O'nun sanatını, kudretini ve hikmetini daha yakından tanımaya vesile olur. Mesele cehaletin doldurulması değil, varlığın anlamını ve kaynağını doğru okuyabilmektir. Nitekim burada gözden kaçırılan önemli bir nokta vardır: Bilim ile inancın cevap aradığı sorular aynı değildir. Bilim, kâinatta işleyen kanunların nasıl çalıştığını, olayların hangi mekanizmalarla gerçekleştiğini araştırır. İnanç ise bu kanunların niçin var olduğunu, varlığın hangi maksatla yaratıldığını ve bütün bu düzenin arkasındaki iradeyi anlamaya çalışır. Bir başka ifadeyle bilim “nasıl?” sorusuna cevap ararken, din “neden?” sorusunun peşindedir. Bu iki alan birbirinin alternatifi değil; aynı hakikatin farklı yönlerine bakan iki ayrı penceredir. Şöyle düşünelim: Bir sanat tarihçisinin, bir tablonun tuvalini, boya kimyasını ve fırça tekniklerini en ince ayrıntısına kadar laboratuvarda analiz etmesi, o resmi yapan ressamın varlığını önemsiz kılmaz. Aksine, ortaya çıkan işçilik ve deha, arkasındaki sanatçıya olan hayranlığı artırır. İşte kâinatı inceleyen inançlı bir bilim insanı için de durum tam olarak böyledir. Hücrenin içindeki kusursuz trafiği, DNA’daki devasa bilgi kodlarını veya kâinatın hassas fizik dengelerini keşfetmek, yaratıcıya olan ihtiyacı azaltmaz; tam aksine, şahit olunan sanata karşı duyulan hayranlığı büyütür. Diğer taraftan bilimsel açıklamaları yaratıcının bir alternatifi gibi görmek, mantıki bir hatadır. Zira bir kalemin mekanik olarak nasıl yazdığını, mürekkebin kâğıda nasıl geçtiğini açıklamak, o kalemi tutan yazarı inkâr etmeyi gerektirmez. Halbuki natüralist veya tabiatçı akımlar, evrendeki muazzam döngüyü tamamen şuursuz maddelerle ve tesadüfi sebeplerle açıklamaya çalışır. Fakat “cansız, bilgisiz ve iradesiz atomların bir araya gelerek insan gibi düşünen, hisseden ve muazzam bir düzen içinde çalışan varlıkları nasıl oluşturduğu” sorusu, felsefi olarak ciddi bir çıkmazdır. Maddenin kendi kendine bu şuuru kazandığını iddia etmek, bir mürekkep şişesi devrildiğinde dökülen damlaların kâğıt üzerinde tesadüfen kusursuz bir roman yazdırdığını savunmak gibidir. Nihayetinde bu mesele, iddia edildiği gibi bilim ile din arasında bir kavga değildir. Tartışma, kainattaki bu harikulade düzenin arkasında şuurlu bir iradenin mi olduğu, yoksa her şeyin kör tesadüflerin ve şuursuz süreçlerin bir ürünü mü olduğu sorusunda düğümlenmektedir. Bilim atom altı parçacıklardan galaksilere kadar kâinatın işleyiş haritasını önümüze koydukça, önümüzdeki seçenekler değişmez. Bilimsel ilerleme inancı yok etmez; sadece insanın önündeki perdeyi kaldırarak kâinatın dilini daha net okumamızı sağlar. İnsanlık, laboratuvarda ne kadar ileri giderse gitsin, ruhundaki o en kadim soruların peşinden koşmaya devam edecektir: “Biz neden varız, bu muazzam düzenin kaynağı nedir ve bütün bunların arkasında kim var?” Videoyu beğenip, kanalımıza abone olarak videolarımızı takip edebilirsiniz. © Hayrat Vakfı 🏠 http://www.hayratvakfi.org 📺 http://www.hayrat.tv 🔊 http://www.hayratmp3.com 🌍 Sosyal Medya hesaplarımız: https://sosyal.teknofest.app/@hayratvakfi https://x.com/hayratvakfi https://www.instagram.com/hayratvakfi/ https://www.facebook.com/hayratvakfi