KURT KÖPEĞİ SESİNDEN TANIR !

Anadolu’nun yüksek yaylalarında, rüzgârın bile temkinli estiği bir coğrafyada yaşlı bir çoban yaşardı. Ne gür sesi vardı ne de elinden düşürmediği kalın bir değneği… Ama sürüdeki her köpek, her koyun onun tek bir ıslığını tanırdı. Bir kış gecesi kurt indi dağdan. Açtı, sabırsızdı; canavar erindiği gün yetmiş ağıl gezer derler ya, işte o gecelerden biriydi. Ağıla yaklaşınca köpeklerin kuyruğu dikildi ama havlamadılar. Çünkü sürünün başındaki köpek cesareti kuyruğundan değil, sesinden taşırdı. Çoban, kapıdan çıkmadı. Değine uzanmadı. Sadece dudaklarını büzüp kısa bir ıslık çaldı. O ıslık ne sertti ne yüksek… ama emindi. Köpekler bir adım öne çıktı, omuz omuza verdi. Kurt durdu, dinledi ve geri çekildi. O gece ne kavga oldu ne kan aktı. Dağ şunu öğrendi: Cesur köpek kuyruğundan değil sesinden, çoban değneğinden değil ıslığından bilinir. Ve o söz, yayladan yaylaya masal oldu.