Türkiye'nin Her Yerine Uçarken Batan Borajet'in Batış Hikayesi

Takvimler 2010’u gösterirken, Türkiye havacılık sektörüne yeni bir oyuncu, Borajet adım attı. Amaçları sıradan değildi: Türk Hava Yolları ve Pegasus'un domine ettiği ana hatlardan uzak durarak, Türkiye'nin ve yakın coğrafyanın küçük ve orta ölçekli şehirlerini birbirine bağlayacak bir bölgesel havayolu olmak. Büyükşehirlerin yoğun trafiğinden kaçınıp, "Anadolu'nun hava köprüsü" vizyonuyla yola çıktılar. Bu iddialı hedefe ulaşmak için Borajet, cesur bir filo seçimi yaptı. Filolarına beş adet modern Embraer E-190 ve E-195 tipi jet kattılar. Bu uçaklar, bölgesel hatlar için ideal boyutta, daha düşük operasyonel maliyetli ve yolculara konforlu bir deneyim sunuyordu. İstanbul Sabiha Gökçen’den Gaziantep, Trabzon, Van, Adana, Bodrum gibi Anadolu şehirlerine doğrudan uçuşlar başlatarak hızlı bir giriş yaptılar. Başlangıçta biletler satıldı, koltuklar doluydu ve Borajet için her şey umut verici görünüyordu. Ancak bu parlak başlangıç, kısa sürede ilk çatlakları göstermeye başladı. Borajet'in "bölgesel taşıma" stratejisi, beklenen yolcu sayısını getirmekte yetersiz kaldı. Anadolu şehirleri arasındaki hava trafiği hacmi, Embraer jetlerini her seferinde doldurmaya yetmiyordu. Uçuş başına düşen yolcu sayısı kritik eşiğin altına indi. İşler kötüye giderken, "rekabet faktörü" de devreye girdi. Türk Hava Yolları'nın AnadoluJet markası ve Pegasus, Borajet'in hedeflediği hatlarda daha agresif fiyat politikaları uygulamaya başladı. Borajet, fiyatları düşürmek zorunda kaldı ama bu sefer de operasyonel maliyetlerini karşılayamaz hale geldi. Borajet'i batışa sürükleyen en kilit hata, uzun vadeli finansal planlama ve nakit akışı yönetimindeki yetersizliklerdi. Filodaki uçak sayısının, gerçek pazar talebinden daha fazla olduğu anlaşıldı. Şirket, bu büyük açığı kapatmak için çaresizce arayışlara girdi: Uçakların Başka Havayollarına Kiralanması: Kendi hatlarında dolduramadıkları uçakları, acil nakit akışı sağlamak için farklı havayollarına, hatta Afrika'daki operatörlere bile kiralamaya çalıştılar. Bu, bir bölgesel havayolunun kendi filosunu kullanamaz hale gelmesinin açık bir işaretiydi. Sık Sık Hat Kapatma ve Açma: Yolcu bulamadıkları hatları kapatıp yeni hatlar açma girişimleri, istikrarsız bir rota ağı yarattı. Bu durum, hem yolcuların güvenini zedeledi hem de operasyonel karmaşıklığı artırdı. 2016 yılının ortalarına gelindiğinde, Borajet’in durumu artık sürdürülemezdi. Borçlar dağ gibi yığılmıştı. Yakıt tedarikçileri, havalimanı işletmecileri ve leasing şirketleri ödemelerini alamıyordu. Basında çıkan haberler, şirketin finansal iflasın eşiğinde olduğunu haykırıyordu. Uçuşlar sık sık rötarlıydı, hatta iptal ediliyordu. Yolcular havalimanlarında mahsur kalıyordu. Ve 2016 yılının son çeyreğinde, Borajet adına trajik bir açıklama geldi: Tüm uçuşlar durduruldu. Şirket, "operasyonel ve finansal yeniden yapılanma" bahanesiyle bir süreliğine kepenk indirdiğini duyurdu. Ancak bu "yeniden yapılanma" hiçbir zaman gerçekleşmedi. Uçaklar yere indirildi, yüzlerce çalışan işsiz kaldı ve Borajet, Türk havacılık tarihine kötü yönetilen bir vaka çalışması olarak geçti.