İran’da sürekli önümü kesiyorlar, artık ağlayacağım…

İran’da en çok şaşırdığım şeylerden biri insanların Türkiye’ye olan sıcaklığı oldu. Türk olduğumu duyan birçok insanın yüzü bir anda değişiyor; ya bir Türk dizisinden bahsediyorlar, ya İstanbul’u anlatıyorlar ya da “siz bize yakınsınız” diyorlar. Aslında bu his çok yeni değil. Yüzyıllardır aynı yolları, aynı kültürü, aynı sofraları paylaşmış iki toplumuz. Çay içerken, misafir ağırlarken ya da uzun sohbetlere dalarken bunu daha net hissediyorsun. Bazen başka bir ülkede olduğunu unutuyorsun çünkü tanıdık gelen şeyler çok fazla. Belki dillerimiz farklı ama insanların sıcaklığı oldukça benzer. İran’da bana en çok kalan şeylerden biri de buydu: sınırlar var ama insanlar arasında görünmeyen bir yakınlık da var.