Boyle buyuttugum evladı böyle toprağa koydum

Benim sıkı takipçilerim çok iyi bilir… Kartopu’nu sizlerle birlikte büyüttük. Annesi Pamuk, yavrularını bir bir kaybetmişti. Geriye kalan son yumurtalardan çıkan Kartopu ve Mangal’ı kürdanla, damla damla besleyerek büyüttüm. Geceleri uykusuz kaldık, umut ettik, sevindik. Siz de her anına şahitsiniz. Kartopu albinoydu. Uçamıyordu. Engelliydi. Ama o hiçbir zaman sevgisiz kalmadı. Yedi yıl boyunca elimden geldiğince ona kanat olmaya çalıştım. Yaklaşık bir aydır hastaydı. İlaçlar denedik, umut ettik. Sizlerle paylaşmadım. Belki bugün iyileşir, belki yarın ayağa kalkar diye bekledim. Ama dün akşam gözlerine baktığımda artık çok yorulduğunu hissettim. “Acı çekiyorsan git Kartopu…” dedim. Bu sabah sınava giderken kafesine bakmaya cesaret edemedim. Çünkü içimde kötü bir his vardı. Sınav boyunca aklım hep ondandı, gözlerim hep doldu. Eve geldiğimde korktuğum olmuştu… Kartopu sessizce bize veda etmişti. Bir canı büyütmek tarifsiz bir mutluluk, onu kendi ellerinle toprağa vermek ise tarifsiz bir acı. Ben galiba hayatım boyunca en çok buna alışamadım. Kurtardığım, büyüttüğüm, iyileştirmeye çalıştığım canları, zamanı geldiğinde yine kendi ellerimle toprağa emanet ediyorum. Yedi yıl boyunca hayatımın bir parçası oldun Kartopu… Seni tanıyan herkes seni çok sevdi. Uçamıyordun belki… Ama kalbimizde hep özgürdün. Hoşça kal güzel oğlum. 🤍🕊️ Seni hiç unutmayacağım.