Lidya kankam hoşgeldin 🦋

Zamanın olmadığı bir diyarda kaybolmuştu son ışık süzmesi de o karanlıkta. Suretlerin görünmez olduğu hatta zamanla unutulduğu bir yerdi orası. Korkunun hüküm sürmesine rağmen insanlar artık korkmaz olmuştu karanlıktan. Hatta kaybolmak diye bişey yoktu. Mesela herkesin zaten kayıp olduğu bu yerde. Kimse geldiği yere geri dönmek istemezdi ki zaten istese de dönemezdi. Zifiri bir karanlığın içinde olmak kadar korkunç durum; bir o kadar alışılagelmiş vaziyetteydi artık. Derken bir küçük ışık süzmesi, küçücük bir bebek doğdu karanlığın içinden. O kadar küçük olmasına rağmen yine de hemen farkediliyordu yaydığı cılız ışıkla. Adı aydınlık oldu bebeğin. Hergün biraz daha büyüyor, güçleniyor ve ışığı artık sadece kendisini değil çevresini de görünür kılmaya başlamıştı. Derken suretler, kişiler belirmeye başladı. Karanlık boğuldu ve herşey görünür oldu. Tıpkı bir bebeğin doğumu ile etrafına yaydığı o görünmez sevgi ışığıyla önce ailesini aydınlattı sonra onları izleyen bizi aydınlattığı gibi. Yüzümüzde bıraktığı belki küçük bir tebessüm ve o yenidoğana karşı kalbimizdeki sebepsiz oluşan sevgi damlacığı gibi… 🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋 The last ray of light was lost in that realm where time did not exist. It was a place where faces were invisible and eventually forgotten with time. Despite fear reigning over, people no longer feared the darkness. In fact, the concept of being lost didn't exist, as everyone was already lost in this place. No one wanted to return to where they came from, and even if they did, they couldn't. The terrifying state of being in pitch-black darkness had become something ordinary. Then, a tiny ray of light, a small baby, was born from within the darkness. Despite being so small, it was immediately noticeable with the faint light it emitted. The baby's name was "Light." Each day it grew a little more, becoming stronger, and its light began to make not only itself but also its surroundings visible. Soon, faces and people started to appear. The darkness was drowned, and everything became visible. Just like the birth of a baby, spreading that invisible light of love around, first illuminating its family, and then us, who were watching. Leaving perhaps a small smile on our faces and a drop of love in our hearts for that newborn, without any reason...