9- Sakın aldanma!

Bir zaman bir asker, savaş meydanında tek başına kalmıştı. Yalnız ve yorgun bir halde sadece koşuyordu. O anda bir kurşun sesi duydu. Her nefes alışında göğsü sanki içten içe parçalanıyordu. Sağ ve sol yanında ikisi de derin, acı veren iki yarayla yaralanmıştı. Bir homurtu duydu korkuyla başını çevirdiğinde günlerdir kendisini takip eden o aslan arkasında belirmişti. Tüyleri kabarmış, öfkeyle saldırmak için bekliyor gibi duruyordu. Ve çaresizce başını kaldırdığında; gözlerinin tam önünde, rüzgârda sallanan bir darağacı olduğunu gördü. Bir zamanlar arkadaşları bir bir asılmıştı o darağacında. Şimdi gözünün önünde onu bekliyordu. Dizlerinin bağı çözülmüştü. Ben ne yapacağım diye korku içinde fısıldadı: Umut dediği şey, bir mum alevi gibi sönmek üzereyken…