Böyle güzel dua & şiir karışımı duymamıştım daha önce 🇮🇷

İran’da şiir sadece bir edebiyat türü değil, günlük hayatın içine işlemiş bir gelenek gibi. Bu topraklarda Hafız, Sadi Şirazi ve Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî gibi büyük şairler yüzyıllar önce yazdıklarıyla hâlâ yaşamaya devam ediyor. Geçmişte şiir, sadece sanat değil; ahlak, aşk, tasavvuf ve hayat üzerine düşünmenin bir yolu olarak görülüyordu. Bu yüzden İran’da şiir kitapları evlerin en kıymetli köşelerinde yer almış ve kuşaktan kuşağa aktarılmış. Bugün bile bu alışkanlığın izleri çok net. İnsanlar günlük konuşmada şiirden alıntılar yapabiliyor, hatta bazıları ezbere dizeler söyleyebiliyor. Özellikle Divan-ı Hafız açıp fal bakmak gibi gelenekler hâlâ yaygın. Benim en çok dikkatimi çeken şey, şiirin burada “yüksek” bir şey gibi değil, oldukça doğal bir ifade biçimi olarak yaşaması oldu. Yani birine duygusunu anlatırken bile bir dizeyle konuşmak garip karşılanmıyor. Kısacası İran’da şiir geçmişte kalmış bir sanat değil; hâlâ yaşayan, konuşulan ve hissedilen bir dil gibi.