Allah Allah Dedikçe Bir Taşla İki Kuş... | Dr. Abdulcabbar Boran

Huzurun anahtarı, yoldaki engellerle değil, yolun mutlak sahibiyle muhatap olmaktır. ⠀ Şeytan, Allah'a giden yolun üzerinde devamlı havlayan bir köpek misali, hedefe sadakatle yürüyen insanın adımlarını yavaşlatmak, onu o mukaddes hedeften saptırmak için sürekli sesini yükseltmektedir. ⠀ 'Zikir yapıyorum; düşünce sistemine çok tesir ediyor. Onun şeytandan olduğunu biliyorum ama yine de kapılıyorum.' itirafı, o yolda yürüyen herkesin karşılaştığı temel bir düğümdür. ⠀ 'Bu durumla nasıl başa çıkabilirim?' arayışı zihinde yankılanırken, çözümün bizim kendi içimizdeki dikkat merkezimizde saklı olduğunu idrak etmemiz lâzım. ⠀ Zikir ve vesvese arasındaki bu mücâdele, insan fıtratının sınandığı, hak ile bâtılın birbirinden ayırt edilmesi gereken çok ciddî bir imtihan sahasıdır. ⠀ Bizim bu dünya hayatında, o yolun üzerinde çok aslî bir görevimiz var ve bu görev, o havlayan sese rağmen duraklamadan yürüyüşümüzü sürdürmektir. ⠀ Diyelim ki hepimiz kapalı bir odadayız ve bu odanın içerisinde bizimle beraber tam kırk kişi var. ⠀ Bu kırk kişinin her birisi farklı farklı seslerle konuşuyor, zihnimizin bütün dikkatini kendi üzerine çekmek için durmadan fısıldıyor ve kargaşa yaratıyor. ⠀ Ama insan fıtratı gereği aynı anda her yere yönelemez, sadece birisine konsantre olabiliriz; o karmaşanın içinde mecburen sadece birisine konsantre oluyoruz. ⠀ O zaman, o birisine tüm benliğimizle konsantre olduğumuz zaman, artık diğerlerinin ne seslerini işitiyoruz ne de o odadaki varlıklarını görüyoruz. ⠀ Çünkü biz tüm varlığımızla sadece ona bağlanmışız dikkatimizle; o an diğer sesler bizim dünyamızda tamamen yok hükmüne geçiyor. ⠀ Biz diyoruz ki; hayat yolculuğunda çeşitli, şeytanla mücâdele yolları var ama bu yolların hangisinin hakiki neticeye ulaştıracağını bilmek mecburiyetindeyiz. ⠀ Şeytan, Allah'a giden yolun üzerinde havlayan, o yola girenleri korkutmak için durmadan devamlı havlayan bir köpekten farksızdır. ⠀ O varlık sürekli olarak vesvese veriyor, düşünce sistemine o kirli fısıltılarını sızdırmak için amansızca çabalıyor. ⠀ Ama unutulmaması gereken mutlak bir hakikat var ki; bu vesveseyle, vesvese veren bu düşmana doğrudan doğruya sopayla saldırmak insanı sadece yorar. ⠀ Havlayan o köpeğe yoldan taş atmak... Onunla o sığ seviyede bir kavgaya tutuşmak, yolcunun kendi asıl hedefini tamamen unutmasına sebep olmaktadır. ⠀ Bunların hiç birisi sizi hedefe ulaştırmaz, o köpekle uğraşırken geçirdiğiniz her vakit sizi hedeften süratle uzaklaştırır. ⠀ Kendi başınıza, zayıf iradenizle asla gâlip gelemezsiniz iblise karşı; çünkü onun vesveseleri çok sinsidir. ⠀ Eğer taş atmak ve saldırmak işe yaramıyorsa, insan kalbi şeytanın vesvesesinden nasıl kurtulunur arayışına girdiğinde asıl büyük sırrın kapısı aralanmaktadır. ⠀ Ya sizi bu amansız savaşta gâlip getiren ne? Bu sorunun cevabı, mutlak kudretin yegâne sahibini tereddütsüz tanımaktan geçmektedir. ⠀ O yolda durmadan havlayan köpeğin, şeytanın tek bir sahibi var: Allah... ⠀ Siz o köpekle muhatap olmayacaksınız, onunla kavgaya girmeyeceksiniz; doğrudan doğruya bütün varlıkların sahibi olan O'nu çağıracaksınız. ⠀ Hedefe seni ulaştıracak olan yegâne anahtar, şeytanın sahibi, herkesin ve her şeyin sahibi olan Allah'ın ismini tekrar etmek, o zikre sımsıkı sarılmaktır. ⠀ Allah'ın ismini zikretmek, o kalabalık odadaki kırk farklı sesin arasından sıyrılarak sadece O'nun hakiki sesine ve kudretine dikkatle bağlanmaktır. ⠀ Şeytanın vesvesesinden kurtulmak, sen bütün kalbinle Allah dedikçe yorucu bir mücâdele olmaktan çıkar, ilâhi bir muhafazaya dönüşür. ⠀ Sen sadece o güzel ismi tekrar edip Allah dedikçe, manevî âlemde muazzam bir hakikati gerçekleştiriyor, bir taşla iki kuş vuruyorsun. ⠀ Zihnini bulandıran ve seni yolundan alıkoymaya çalışan düşman olan şeytandan muazzam bir hızla uzaklaşıyorsun. ⠀ Ve diğer taraftan, en büyük dostun olan Allah'a her nefeste çok daha fazla yaklaşıyorsun. ⠀ O köpek yol kenarında ne kadar havlamaya devam etse bile, sahibinin ismini duyduğu an, o ilâhi heybetin karşısında çaresizce geri çekilmek zorundadır. ⠀ O kırk farklı sesin içinde kaybolmadan, yegâne dostun o huzur veren çağrısına konsantre olduğumuzda bütün vesveseler kendiliğinden eriyip gitmektedir. ⠀ Sen O'na bağlandığında, senin dünyanda ne o köpeğin havlaması kalır ne de iblisin vesveselerinin hiçbir gücü kalır. ⠀ Hiçbir zorluk, hiçbir fısıltı, seni O yüce hedeften saptıramaz; yeter ki sen dikkatinle sadece O'na yönel, kalbini O'nun zikrine mühürle. ⠀ Düşmandan uzaklaşmanın ve dosta sağ salim varmanın değişmez reçetesi; o mübarek ismi kalbine nakşederek yürümeye devam etmektir. ​ #DrAbdulcabbarBoran #ŞeytanınTuzakları #AllahıZikretmek #SahibimizAllah