Hayat İstasyonu

Vaktiyle bir derviş, şehrin en kalabalık tren istasyonunda saatlerce oturup gelen geçen yolcuları, telaşla koşturan insanları izlemiş. Onun saatlerdir hiç kımıldamadan oturduğunu gören istasyon şefi merak edip yanına yaklaşmış: "Hayrola derviş baba," demiş, "Sabahtan beri ne bir trene bindin, ne bir yolcu bekledin. Sadece geleni geçeni seyrediyorsun, ne düşünürsün böyle?" ​Derviş, derin bir iç çekip raylara doğru bakmış ve şöyle cevap vermiş: "Evlat, sabahtan beri binlerce insan gördüm. Kimi perona nefes nefese yetişti, kimi bineceği treni kıl payı kaçırdı, kimi de bavulunun ağırlığından yürüyemedi... Herkesin acelesi var, herkes bir yerlere yetişme derdinde." ​Şef gülümsemiş: "E derviş baba, burası istasyon. Treni kaçıran her şeyini kaçırır, normal değil mi?" ​Dervişin gözleri dolmuş ve asıl ibreti satırlara dökmüş: "Normal olmasına normal de evlat... Benim yüreğimi yakan başka bir şey. İnsanlar şu fani dünyada bir treni kaçırmamak için canını dişine takıyor, nefes nefese koşuyor, dünyalık menfaatler için her şeyini feda ediyor. Ama asıl ebedi yolculuk olan ahiret trenini, namazı, duayı, kul hakkını kaçırırken hiç bu kadar acele etmiyor, hiç telaşlanmıyorlar. Şu istasyon bana dünya hayatının ne kadar geçici, insanoğlunun ise ne kadar gafil olduğunu bir kez daha hatırlattı. Tren elbet bir gün kalkacak, ama heybemizde ne var, asıl mesele bu..." ​Rabbim bizleri hayat istasyonunda vaktini boşa harcayanlardan değil, ebedi yolculuğa heybesi dolu hazırlananlardan eylesin. Son durağa varmadan, kalbimizi ve niyetimizi gözden geçirmek duasıyla... 🌱