Sezona veda edeceğim derken, Babama veda…

Önsöz Bazı bölümleri hazırlamak için uzun uzun araştırır, notlar alır, kaynaklar karıştırırım. Bazı bölümlerse hayatın içinden kendi çıkagelir. Felsefeden, edebiyattan, psikolojiden ve insan olmanın o kırılgan tarafından geçerken, sezonun bu son bölümünde , ilk kez bu kadar yakından baktığım ağır ve derin bir duygunun arkasından sesleniyorum tüm çıplaklığımla sizlere : Babamın yasının. Babamın kaybının iç dünyamda açtığı boşluğu, geçiciliği fark etmenin sarsıcılığını, vedaları çoğu zaman “veda olduğunu bilmeden” yaşayışımı konuşuyorum. Bir insan , bir baba gerçekten gider mi? Yoksa sesi, alışkanlıkları, cümleleri, şapkası, tavladaki zar sesleri , gün batımı ve çocuklarımın yüzünde yaşamaya devam mı eder? Bu bölüm babama için. Ve birini kaybetmiş, hâlâ onunla konuşmaya devam eden herkese… ⸻ Kaynakça • Jorge Luis Borges — Anlar şiiri • Paulo Coelho — Işığın Savaşçısının El Kitabı • Yaşar Kemal • Can Yücel • Albert Einstein  • Parenting Ourselves After Loss • Yas, geçicilik ve ebeveyn kaybı üzerine çeşitli psikoloji ve varoluşçu düşünce okumaları • Kişisel deneyimler ve yas günlüğü notlarım ******