IŞIKELİ KÖYÜ VE NOHUT KAHVESİNİN HİKÂYESİ

Biz, Biga’nın kıvrılan yollarından geçip rüzgârın sesini takip ederek vardık Işıkeli Köyü’ne. Burası bir Pomak köyü. Zamanın acele etmediği, kelimelerin bile daha yavaş söylendiği bir yer. Evlerin duvarlarında geçmişin izi, bahçelerde ise Balkanlardan taşınmış bir hafıza var. Işıkeli’nin hikâyesi sadece taşta, toprakta değil; mutfakta da anlatılıyor. Köyün kalbinde kaynayan ocağın üzerinde, başka hiçbir yerde aynısını bulamayacağınız bir lezzet var: nohut kahvesi ☕ Biz ilk yudumu aldığımızda anladık. Bu içecek sadece bir alternatif değil, başlı başına bir kültür. Nohutlar önce sabırla kavruluyor. Sonra ince ince öğütülüyor. Kahve gibi pişiriliyor ama tadı başka bir hikâye anlatıyor. Hafif, tok tutan, mideyi yormayan bir içim. Eskiden kahvenin zor bulunduğu zamanlarda, yokluktan doğmuş ama bugün kimliğe dönüşmüş bir gelenek. Işıkeli’nde nohut kahvesi içmek, bir eve misafir olmakla eşdeğer. Fincan uzatıldığında sohbet de başlıyor. Biz o fincanın başında, Pomakların Balkanlardan taşıdığı göç hikâyelerini dinledik. Düğünleri, türkülerini, imece günlerini… Her kelime nohut kahvesinin sıcaklığıyla birleşti. Işıkeli bize şunu fısıldadı: Bazı köyler gezilmez, yaşanır. Dönerken yanımıza biraz nohut kahvesi aldık ama asıl taşıdığımız şey başkaydı. Yavaşlamanın, paylaşmanın ve köklerin tadı.