İran’da bir gün içinde yaşadıklarıma bakın..

İran’a gitmeden önce kafamda daha mesafeli, daha kapalı bir ülke canlanıyordu ama içine girdikçe bunun ne kadar yüzeysel bir düşünce olduğunu fark ettim. Çünkü İran’ı asıl ilginç yapan şey sadece tarihi ya da mimarisi değil; insanlarının günlük hayata yaklaşımı. Özellikle yemek kültürü inanılmaz güçlü. Sofraya oturduğunda sadece bir tabak yemek gelmiyor; pilavlar, kebaplar, yoğurtlar, otlar, turşular derken masa yavaş yavaş doluyor. Yemek burada hızlıca yenip kalkılan bir şey değil, uzun sohbetin bir parçası. Safranın kullanımı, etin sadeliği, baharatların dengesi… İran mutfağı gösterişli olmadan etkileyici olmayı başarıyor. Ama beni en çok şaşırtan şey insanların yaklaşımı oldu. Türk olduğumu öğrenince çoğu insan bir anda daha sıcak davranmaya başladı. Sokakta sohbet eden, çay ikram eden, yol tarif ederken işi bırakıp yardımcı olmaya çalışan insanlar görmek gerçekten alışık olduğumuz “mesafeli büyük şehir” hissinden çok farklıydı. Bir de garip bir tanıdıklık hissi var. Çay kültürü, misafirperverlik, halılar, uzun sofralar, aile yapısı… Birçok şey yabancı değil, sadece biraz farklı versiyonu gibi. Zaten yüzyıllarca aynı yolları, aynı ticaret ağlarını ve benzer kültürleri paylaşmış toplumlar olduğumuzu hissediyorsun. İran’ı ilginç yapan şey tam da bu bence: dışarıdan düşündüğünden çok daha sıcak, çok daha derin ve çok daha tanıdık bir yer olması.