Memoria de pedra: os socalcos e a Pedra da Visera de Francelos

Nos montes que rodean Francelos, preto de Ribadavia, a paisaxe garda unha memoria que non sempre se ve a primeira ollada. Entre o monte baixo, o fento e os carballos novos, agóchanse centos de metros de muros de pedra. Son os socalcos, cicatrices dun tempo no que cada anaco de terra tiña valor. https://www.youtube.com/c/APBVigo?sub_confirmation=1 Estas paredes foron levantadas pedra a pedra, sen cemento, seguindo unha técnica que os vellos chamaban “a pedra seca”. O seu propósito era domar as ladeiras, suxeitar a terra e crear pequenas terrazas onde plantar viña, millo ou patacas. Aquí, a man do home e a montaña aprenderon a convivir. Durante séculos, estas terras alimentaron familias enteiras. Mais co paso do tempo, a xente marchou, o traballo do campo foi quedando atrás, e os socalcos empezaron a calar. O que antes eran leiras coidadas, hoxe son ruínas cubertas de verde, lugares onde a natureza recupera, pouco a pouco, o espazo perdido. Vistos dende o aire, os muros debuxan liñas que seguen as curvas do monte coma se fosen un mapa antigo. Non son só pedras: son o rastro dun xeito de vivir, dun equilibrio entre o ser humano e a terra. Cada muro conta unha historia de suor, de invernos duros e de veráns entre viñas. Agochada entre os montes de Francelos, hai unha rocha que non parece unha rocha calquera. É coñecida como a Pedra da Visera, e leva séculos ollando en silencio cara ao val. A natureza traballouna con paciencia. O vento, a chuvia e o paso do tempo foron esculpindo este enorme bloque de granito ata darlle a forma dunha visera de pedra suspendida no aire. Durante xeracións, este lugar estivo envolto en historias e advertencias. Os máis vellos dicían, que pola noite, non era bo achegarse, que as luces estrañas aparecían no monte e que a pedra estaba “encantada”. Falaban das mouras, deses seres da tradición galega que gardan tesouros e segredos baixo as pedras. Hoxe, a Pedra da Visera segue aquí, sen placas, sen sinais, sen valos. Só o vento, a chuvia e os pasos dalgún camiñante curioso. Non é un monumento famoso, pero é unha peza viva da memoria da terra, unha desas pedras que non precisan palabras para contar historias. #apbvigo #galicia #apbvigo #outono #fraga #faunasalvaxe #apedradavisera #francelos Imaxe: APBVigo Música: Emotional piano ballad by FollowMe (cc) BY-NC-ND APBVigo https://youtube.com/@APBVigo