Damlada Kalan Güneşi Kaybeder | PENCERE

Damlada Kalan Güneşi Kaybeder Şimdi bir anlığına gözünüzü kapatın ve kabristanları hayal edin. Ne görüyorsunuz? Ben, bir fanilik denizi görüyorum. Evet, kabristanlar birer deniz gibidir… Her kabir, dalgalar misali faniliği gösterir; her mezar taşı, gelip geçici bir su katresi gibi parlayıp söner, ama hepsi aynı istikamete işaret eder: Bâkî olana, ölmeyene, daima diri olana… Nasıl ki denizin üzerindeki sayısız damla, bir anlığına güneşin ışığını yansıtır ve ardından kaybolarak kendi geçiciliğini, güneşin ise daimî varlığını gösterir; aynı şekilde kabirde yatan her beden de hayat ışığını kısa bir süre taşıyıp fani âleme göç etmekle, diri ve bâkî olanın yalnız Allah olduğunu ilan eder. Ve mezar taşlarının serlevhası, “diri ve daimî olan Allah’tır” cümlesiyle bize bu hakikati doğrudan ders vermektedir. Şimdi lütfen gözünüzü açın ve günümüze bakın. Modern insan her kaybın ardından sarsılıyor; neden? Çünkü kalbini her şeyin fani olan yönüne bağlamış. Bir dostu ahirete gittiğinde dünya başına yıkılıyor, servetinden bir şey eksildiğinde hayatı manasız kalıyor. Oysa kayıplar bize “yokluğu” değil, asıl varlığı gösterir. Deniz üzerindeki parlayıp sönen su damlalarının güneşi gösterdiği gibi… Evet, eşya değişiyor, dostlar bir bir uğurlanıyor, beden yoruluyor, dünya eskidikçe insanın içi daralıyor. Bu daralmanın gerçek sebebi fanilik değil; insanın fanide karar kılmaya çalışmasıdır. Çünkü fani olan sığınak olamaz. Her gün önünden geçtiğimiz kabristanlar, Yahya Kemal’in “Biz ölülerimizle yaşarız” sözüyle ifade ettiği gibi, sadece geçmişle bağı hatırlatmaz; faniliğimiz üzerinden hakiki varlığımızı anlamaya davet eder. Mezar taşları bir sonu değil, hakikate açılan bir başlangıcı işaret eder ve bize şöyle fısıldar: “Baki olanı ara; fani olanla bağlanma.” Kıymetli dostlar, üzülmeyin ve ümitsizliğe düşmeyin. Evet, sevdiklerimiz bir gün elimizden kayar gider; dostlarımız, anne babamız, evlatlarımız, nice değer verdiğimiz canlar fanilik sahnesinden ayrılır. Fakat onları bize sevdiren güzellik, merhamet, şefkat, sadakat gibi sıfatlar, aslında Allah’ın bâkî cemalinin birer tecellisidir. Yani sevdiklerinizden ayrılığın açtığı nihayetsiz firak yaralarını tedavi eden bir Mahbûb-u Bâkî’niz var. Bütün sevgiler O’na işaret eder ve asıl kalbimizi bağlamamız gerekenin O olduğunu söyler. Bu sebeple fanilik, kaybı değil; asıl varlığa yönelişi öğretir. Çiçeğin solması baharın yok oluşu değil, yeni bir baharın habercisiyse; insanın fani olması da bâkî olanla buluşmanın başlangıcıdır. Kur’ân bu hakikati Rahman Sûresi’nin 26-27. ayetlerinde şöyle bildirir: “Her şey yok olucudur; ancak Rabbinin Zâtı bâkî kalacaktır.” Bu ayet, bir bitiş ilanı değil, sonsuz bir başlangıcın kapısıdır. Faninin elinden tutup, kalbin yönünü bakinin huzuruna çevirir ve der ki: “Ebediyet arzunuz boşuna değil; çünkü sizi çağıran ve ebed alemlerinde devamlı kılacak Bâkî bir Rabbiniz var.” Videoyu beğenip, kanalımıza abone olarak videolarımızı takip edebilirsiniz. © Hayrat Vakfı 🏠 http://www.hayratvakfi.org 📺 http://www.hayrat.tv 🔊 http://www.hayratmp3.com 🌍 Sosyal Medya hesaplarımız: https://sosyal.teknofest.app/@hayratvakfi https://x.com/hayratvakfi https://www.instagram.com/hayratvakfi/ https://www.facebook.com/hayratvakfi